| Незалежнасць не аднамернае паняцце. |
|
|
|
Незалежнасць не аднамернае паняцце. Незалежнай магла лічыцца Францыя перыяду акупацыі яе нямецкімі войскамі, таму гарантам было ўрад Виши на чале з састарэлым маршалам Петеном. Савецкія рэспублікі перыяду СССР канстытуцыйна ў любы момант маглі рэалізаваць сваё права на незалежнасць, але чамусьці чакалі 1991 года.
Расія святкуе Дзень незалежнасці, але шматлікія расійскія назіральнікі дагэтуль знаходзяцца ў некаторым здзіўленні: а што, яе раней не было? Для Беларусі тут двухсэнсоўнасці любога роду адсутнічаюць: сёння жыве і працуе першую рэальную дзяржаву, першая рэальная Канстытуцыя, першая рэальная сістэма ўлады, функцыянуе першая афіцыйная і не прыдуманая гісторыкамі незалежнасць. Глабалізм, адпаведная палітыка, праўда, некалькі ўскладнілі карціну. Так ужо атрымалася, што мы здабылі рэальны суверэнітэт тады, калі большасць еўрапейскіх краін дашлі да высновы аб мэтазгоднасці наднацыянальных адукацый, Еўрасаюз - таму прамы доказ. Але ад гэтага канстатавання нашы ўласныя праблемы не становяцца меншымі, не становяцца іншымі. Мы пражываем той перыяд нацыянальнага развіцця, які ўласцівы менавіта нам. У гэтым кантэксце зразумела, што лягчэй усяго - заявіць аб сваёй незалежнасці. Але эйфарыя па гэтай падставе хутка выпароўваецца, а прыходзіць разуменне: незалежнасць трэба доўга і ўпарта ствараць. Будаваць дзяржаўныя інстытуты, фармаваць нацыянальную эліту і нават сістэму ідэалагічных пераваг. Аказваецца, энергетычны запас - гэта таксама наша незалежнасць. А яшчэ - харчовая бяспека, выбар саюзнікаў, умацаванне меж, нацыянальная культура. Апошнія дзесяцігоддзі такі працэс быў самой галоўнай нацыянальнай задачай, і сёе-тое нам атрымалася зрабіць, ва ўсякім разе, мы навучыліся супрацівіцца ціску звонку. Незалежнасць - гэта няпросты груз, і мы яшчэ не абвыклі яго годна несці. Мы нядосыць кансалідаваныя, збіваемся на большай часткай пустыя і непатрэбныя спрэчкі, упарта шукаем аб'яднаўчыя знакі і з гаркатой пераконваемся, што, акрамя зубраў і чыстай вады, лясоў і балотаў, выхваляць нам асабліва няма чым. Але выпрабаванне расчараваннем перажылі большасць цяпер якія адбыліся і паспяховых нацый на шляхі да станаўлення. Галоўным застаецца разуменне, што здабыццё незалежнасці – гэта працэс, які праходзіць у тым ліку і ў нашых уласных галовах. Мы становімся незалежнымі не тады, калі складаем гімн або маршыруем на парадах, а калі ў грамадстве з'яўляецца пачуццё локця, калі адзінства мэт перамагае любую раз'яднанасць. Б.Лепешко, «Вячэрні Брэст» |
| < Пред. | След. > |
|---|