Званок раздаўся ўжо пасля адзінаццаці вечара. «Прывітанне! У цябе ёсць грошы на Інтэрнэце?» – «Так, ёсць. Нешта здарылася?» – «Я заскочу да цябе на пяць хвілін, можна?»
Ужо хвіліны праз тры суседка Яна распавядала «немую» гісторыю. Апынулася, некалькі дзён назад маладзіца пазнаёмілася ў адным з інтэрнэт-супольнасцяў з маладым чалавекам. Яны спадабаліся адзін аднаму, завязалася зносіны: спачатку легкадумны флірт, потым гутаркі на сур'ёзныя жыццёвыя тэмы… І вось калі яны дайшлі да паведамленняў тыпу «мяне яшчэ ніхто так не разумеў, як ты», у маладзіцы скончыліся грошы на Інтэрнэце.
Гісторыя банальная. І здаралася з кожным трэцім аматарам знаёміцца ў Сеткі. Што прымушае «падсаджвацца» на віртуальныя зносіны? Сярод ста чалавек ва ўзросце ад васемнаццаці да дваццаці пяці гадоў самы распаўсюджаны адказ: не можам знайсці сваю палоўку ў рэальным жыцці, вось і спрабуем праз Інтэрнэт пазнаёміцца з цікавым, блізкім па духу чалавекам. Пры гэтым страшэнная бландынка можа апынуцца пятнаццацігадовым хлопчыкам-падлеткам, а прыгажун-спартовец – сямікласніцай Оляй з суседняга хаты.
– Асаблівасць анлайн-зносін у тым, што ў Сеткі можна зноўку «зрабіць сябе»: змяніць інтарэсы, «пакахаць» іншую музыку, нават вылучыць сабе імя! – дзеліцца Таццяна, карыстач папулярнай сеткі «Вконтакте». – У сеткі ты сам вырашаеш, што павінны бачыць у табе іншыя карыстачы: анёла або чарцяня, які сабе на розуме. Гэта ўсеагульны падман! І чамусьці ён вельмі прывабны.
Адна з чыннікаў гэтага ўсеагульнага падману – усеагульныя перакананні: чалавек цікавы, калі знешне прыгожы; класічная музыка – гэта сумна; а калі ў анкеце паказана, што сярод тваіх захапленняў ёсць новы, модны выгляд спорту, мастацтвы або кірунак музыкі, то твой рэйтынг сярод карыстачоў узрастае, і разам з ім расце магчымасць заводзіць новыя знаёмствы.
Для людзей старэйшага пакалення наогул незразумела, як мага жыць «за аватарам». У зносінах важныя дэталі – жэсты, погляд, інтанацыі. А праседжванне начэй перад маніторам кампутара з прыдуманымі сябрамі нехарактэрна для сур'ёзнай асобы.
Паказальная гісторыя студэнткі Насці. Маладзіца настолькі патрапіла ў сеткі анлайн-зносін, што магла тыднямі не хадзіць ва ўніверсітэт. Новыя знаёмствы і віртуальныя раманы сталі сэнсам яе жыцця. Вынік – у канцы семестра больш дзесятка «хвастоў» і адлічэнне.
Зусім з іншага боку глядзіць на зносіны ў Сеткі Марыя, адміністратар інтэрнэт-партала: «Яшчэ два года назад для мяне было нармалёвым праседзець усю ноч у Інтэрнэце: блогі, плёткі, бясконцы струмень паведамленняў… Пазней, калі з'явіўся ўласны інтэрнэт-праект, я стала выкарыстаць сацыяльныя сеткі для яго пасоўвання. Напрыклад, «Вконтакте» у мяне каля сямісот сяброў, і калі я пастаўлю ў статут спасылку на свой сайт, то каля ста чалавек абавязкова на яго пяройдзе. Да таго ж у сацыяльных сетках заўсёды можна знайсці людзей «па інтарэсах», ёсць магчымасць заводзіць знаёмствы з карыснымі людзьмі, цікавымі творчымі асобамі. І гэта вялізны плюс!»
Віртуальныя зносіны – з'ява яшчэ адносна новае, але сваё месца ў розумах моладзі яно ўжо заняло трывала. І толькі ад таго, наколькі хутка цяперашнія карыстачы зразумеюць, што ў анлайне сапраўднага жыцця няма, залежыць, як хутка так якія імкнуцца стаць сталымі дзеці вырастуць.
Маргарыта Никонюк, студэнтка Інстытута журналістыкі БДУ
vb.by |
