|
Тых, каго канапа не прыцягваў пасля працы ў мінулую пятніцу, 23 красавіка, гасцінна прымаў залу Брэсцкага абласнога грамадска-культурнага цэнтра. Тут адбыўся творчы вечар салісткі гарадскога духавага аркестра Марыны Житеневой.
У моцны, глыбокі і чароўны голас Марыны Мікалаеўны ўлюбляешся з першых нот і потым слухаеш з захапленнем датуль, пакуль не стихнут апошнія гукі дзесьці ў глыбіні залы...
Не адзін год ведаю Марыну і адчуваю, што ёй асабліва атрымоўваюцца творы патрыятычнай скіраванасці – «Сэрца зямлі маёй», «Госпада радавыя», «Землякі»… Аднак вечар пятніцы здзівіў: у яе выкананні прагучаў «Чароўны блюз» Уладзіміра Гароху (ён падарыў ёй ноты і адпісваў – спявай!). І яна праспявала… Хваляваліся, вядома, але вечар атрымаўся – вядомыя «Червона рута» і «Снегапад», «Парубок» і «Маці-матуля», складаныя прэм'ерныя працы (балады «З намі Бог» і «Распавядзіце, птушкі»), «Калыханка з чатырма дажджамі» разам з хлапчукамі ўзорнага хору «Пеўнiкi» (мастацкі кіраўнік і дырыжор Алег Нерода)… Атрымалася ўсё, што было на сэрца, над чым шчыльна працавала ў новым году, каб пацешыць сяброў, берасцейцаў і родных.
Марына спявала з дзяцінства, колькі сябе памятае: у дзесяцігодцы ў родных Лыщицах і музычнай школе, у Брэсцкім музучилище, на конкурсах раённага і абласнога маштабу. Спявала на розных мовах – рускім, беларускім, украінскім... Вырасла на песнях Галіны Ненашевой, Ларысы Мондрус, Вольгі Воронец… З найвялікшым задавальненнем спявае яна і сёння, лічачы, што песня не ведае меж і збліжае людзей. Праўда, лёс так склалася, што асноўнай прафесіяй таленавітага чалавека стала не музыка: ужо 17 гадоў Марына Мікалаеўна працуе ў касе вакзалу станцыі Брэст-Цэнтральны, але адно іншаму не мяшае – другі год яна спявае з аркестрам пад кіраваннем Валера Коваля. І зараз спявачка вельмі ўдзячная дырыжору, музыкам, лепшым брэсцкім оркестровщикам Сяргею Миничу, Юрыю Овсиенко і Юрыю Мурзину, кіроўным канцэрту Мікалаю Полтораке і Галіне Лематько за іх вялікае цярпенне і дабрыню, гумар і падтрымку пры стварэнні сольника. Асобнае дзякуй усім гледачам, якія дашлі на канцэрт. «Без іх я не змагла бы не толькі спяваць, але і жыць, – прызналася Марына. – Ім прысвячаецца кожная новая мая песня. І, вядома жа, майму маці, Наталлі Цімафееўне – самому патрабавальнаму і строгаму з суддзяў».
Гэта ёй дачка паднесла пасля выканання песні «Маці-матуля» самы прыгожы букет. Спявачцы жа кветкі неслі і неслі: Генконсул Генеральнага консульства Ўкраіны ў Брэсце Ян Баранчык, старшыня гарадской Рады дэпутатаў Генадзь Мопсіка, дырэктар грамадска-культурнага цэнтра Святлана Коржук, калегі «па цэху»…
«Нам было цяжка і лёгка працаваць з Марынай, – сказаў Валерый Коваль. – Імпанавалі яе шчырасць і прагнасць да працы, вера ў поспех і імкненне знайсці нешта новае. Літаральна за тры месяца мы падрыхтавалі 32 творы ў перакладанні для аркестра».
Што ні гавары, а падзея ў горадзе прыкметнае: ніякіх фанаграм, жывы гук пад акампанемент аркестра, сольны канцэрт, приоткрывший душы і взбунтовавший сэрцы гледачоў. А я чамусьці ўспомніла, што гадоў сарок назад толькі, мабыць, Валер Ободзинский мог вытрымаць двухгадзінны сольник «ужывую». У мінулую пятніцу два гадзіны праляцелі на адным дыханні. Услед за віншаваннямі жадалася сказаць: «Вялiкi дзякуй, Марына. Натхнення!»
Ларыса Волынчук
vb.by |
